door Rob en Nelleke Kool  
  HOME:
    
Athene 2007

(Inkloeding Kνωρφ banned by the Greek!)
01 Tiel Schiphol 041.jpgZaterdag 20 oktober 2007.
We staan vroeg op. Gisteren is Jan Wolkers overleden. Op televisie worden lange documentaires vertoond. Hij pleit er voor om dingen te zeggen zoals ze zijn. We bespreken met zijn vieren hoe laat het is. Er ontstaat geen duidelijke consensus. We blijven steken tussen PodJakker vroeg en zéér laat. Om de voor mij redelijke acceptabele tijd van 05.45 rijden rijdt Esther de Passat de Notarisappel uit. Ik mag de weg wijzen. Volgens Rommert functioneer ik als RobRob…..
Binnen een uur staan we op Schiphol, waar we in de rij mogen staan voor de boardingcards voor de Lufthansa vlucht naar München. Ten slotte gaan we daar niet heen, maar het was de aantrekkelijkste vlucht richting Athene. Hoewel de rijen lang zijn, loopt het alles bij elkaar redelijk vlot. Er is dus voldoende tijd over voor een dopio & a tall cappuccino with an extra shot bij de eerste Starbucks in Nederland. Ze zijn nog niet zo goed als elders in Europa. De kwaliteit is goed, maar mijn clubcard werkt er nog niet. Bummer….
Het vliegtuigje waarmee we naar München gaan is zo klein, dat er geen sluis op past. Voor stagediven zijn we te oud, dus trappie af – trappie op en we kunnen weg.
Voor we goed en wel in de lucht zijn lopen we al op München Airport (PodJakker, zelfs bij Airport blijft Wim Gates bemoeizuchtig. Hij wil Carport of Bierpot. Waarschijnlijk net naar de Bierfesten geweest…). Lufthansa stelt gratis koffie en thee bij de gate beschikbaar. Da’s een aantrekkelijke service. We worden in een Airbus 320 gehesen. De computer van het plaats toedelen was stuk, dus er wordt aan boord heftig onderhandeld over de plekken. Ik eindig naast Nelleke en ben dus tevreden. De tweede vlucht vertrekt. Ik ben heel benieuwd. Als je zegt dat je naar Athene gaat zegt iedereen “ha, die stink-stad”.. De afgelopen maanden was de stad langdurig in het nieuws door de enorme branden die rond de stad woedden. De week voor vertrek kwam het bericht dat men de beelden van de Akropolis aan het takelen is. We zijn benieuwd.
Deze trip is de laatste in de serie “beschavingen” die we o.a via de kunstgeschiedeniscursus hebben gehad. Na Egypte, Istanbul, Rome en Alle West-Europese hoofdsteden is nu de Griekse 2Oudheid aan de beurt.
Nadeel van de Grieken is dat ze nooit Latijn hebben leren schrijven. Hoewel die taal het ook niet overleefd heeft, moeten we vaststellen dat het een aantrekkelijk alfabet heeft opgeleverd. Gelukkige heeft Nelleke Grieks gehad. Niet lang, maar voldoende om haar aan te kunnen wijzen als vrijwilliger om de straatnamen etc. te lezen. Mijn kennis beperkt zich voornamelijk tot Griek. Tzatziki, gyros en souvlaki, ik kom er wel…
Met wat turbulentie brengt het vliegtuig ons naar Athene. Of, in ons geval Nathene. PodJakker wat regent het hier. De metro brengt ons naar het Syntagmaplein. Hier staat een man met een camera opnamen te maken van de Filelinon. We laten het wel uit ons hoofd om er foto’s van te maken. Hadden we het wel gedaan dan had ik weer een belangwekkende foto voor de serie “belangrijke waterwegen van Europa”.
Nelleke komt onder deze barre omstandigheden niet veel verder dan het neuriën van “Joxer the Mighty”. Maar ik weet wel beter. Onder het aanroepen van beroemde Griekse goden als Zeus, Poseidon en Phyterios, de God van de Spelen van oa 2004. ontwikkel ik een krachtige borstcrawl die me tot in de lobby van Hotel Amazon brengt. Na korte onderhandeling hebben we de kamer die we willen en de vakantie kan beginnen.
We ruimen onze spullen op en zetten Knorf in fotograbele positie. Hij heet hier trouwens Kνωρφ, maar dat spreek je net zo uit, of Kνωρφιοψς als je je aan het Griekse straatbeeld wilt aanpassen. Het wordt dan wel als Knorfius uitgesproken. Hij protesteert niet.
Dan gaan de stad weer in. De bevolking van Athene blijkt inmiddels uit bootvluchtelingen en parapluverkopers te bestaan.
Met onze nieuwe paraplu’s lopen we door de onweersbui langs wat winkels. We eindigen in een restaurant voor brood en koffie (Om precies te zijn: ik neem de Griekse Frappe. Ik kan hem aanraden, maar neem daar dan vervolgens geen verantwoordelijkheid voor). Na de stop is de regen aanmerkelijk minder. We lopen een rondje door Plaka terwijl het donker wordt. Achter ons licht de Akropolis op.
Plaka is een oude wijk aan de voet van de Akropolis. Niet de oudste, dat is waarschijnlijk Agora, maar oud. In de aanloop naar de spelen in 2004 is de strijd tegen de verpaupering van de wijk stevig ter hand genomen. Dat is redelijk gelukt. Met name het plein rond de kathedraal en de wegen naar de Akropolis zijn keurig opgeknapt. Tegelijk zijn er nog een groot aantal ruïnes. Daar omheen wordt vanuit bijna ieder huis meuk verkocht: Originele klassieke Zwart- en Roodfigurige vazen uit China, T-shirts, de Tempel van Athene op de Akropolis in de maten XS tot XXL etc. Je hebt er niets aan, maar het staat mooi naast je Vrijheidsbeeld, Eiffeltoren en Colosseum op de plank in de kast.
Op het centrale Mitropoleos plein in Plaka staat de kathedraal in de steigers met er tegenover een enorm beeld van de laatste aartsbisschop. Verder zijn er kleine kerken, moskeeën en musea. Ongetwijfeld zijn er veel meer details, maar dat zien we verder morgen wel weer.
Zondag 21 oktober.
We worden wakker in DroogThene. We vertrouwen het niet helemaal, maar binnen een uur na ons vertrek staan we weer in de kamer om extra jassen etc. te verwisselen voor zonnebrillen.
We beginnen weer op het Mitropoleos plein waar beelden van de aartsbisschop en een ridderfiguur strijden om de titel “real superman”. Vandaag maakt de ridder geen kans. Het is zondag, en het plein wordt voornamelijk gevuld door gelovigen die richting kathedraal gaan.
Ook loopt er een Grieks-orthodox geestelijke in aanbouw rond, die het beeld van zijn voorbeeld nog groter lijkt te maken. Het menneke wordt even later teruggeroepen door een meer doorgroeit typ met een grote grijze baard. Je mag niet voor het zingen de kerk uit!
Dat blijkt hier overigens niet voor iedereen te gelden. Hoewel van buiten te zien is dat de dienst direct op Griekenland 1 wordt uitgezonden, is dat geen argument om de dienst volledig bij te wonen. Sommigen doen dat, maar velen wandelen even naar binnen en zijn onmiddellijk daarna weer vertrokken. Dat geldt trouwens ook voor het kerkje naast ons hotel, ook daar is het een komen en gaan. Het is een zielig kerkje. Zoals er veel dingen in Athene zielig zijn.
05 Plaka straatbeeld  002.jpgDit kerkje is zielig omdat het in de 16e eeuw als trots buurkerkje is neergezet. Leuke iconen er in, geestelijke er bij & het lijkt geregeld. Mis dus. De grondprijzen in Plaka gaan omhoog en dan moet je wat. Op enig moment koopt BV Groot en Lelijk, projectontwikkelaar te Athene de grond. De geestelijk is inmiddels oud en wormstekig, maar staat, met de al eeuwenoude iconen, op de monumentenlijst. Dat schoffel je niet zomaar even weg. Dus ontwerp je voor je megalomane flat een winkelgalerij, die en passant over de kerk wordt heen gebouwd. Nu kan je vanuit de kerk zo de bontwinkel inlopen.
Terug naar het Mitropoleosplein. Zielig zijn hier de zwervers die liggen te slapen op de banken en de beide kerken. De kleine kerk uit de 10e eeuw is zielig omdat hij is vervangen. Daar mag-ie niet over zeuren, want 04 Mitropoleosplein Gorgroepkikooskerk 031.jpgin die tijd is een handvol kerken gesloopt om de mooie onderdelen te gebruiken voor deze nieuwe kerk. En het resultaat is absoluut prachtig. Een plaatje, of, als je zo fotografeert als wij, veel plaatjes.
Maar goed, de stad groeit, en de kerk wordt te klein. Dus er naast staat nu de al vermelde kathedraal. Deze is extreem zielig. Naast een onfeilbaar geloof zijn binnen en buiten stutten, muurankers en extra stalen balken nodig om te voorkomen dat het menneke op het plein acuut de nieuwe aartsbisschop wordt.
Wij scoren op de hoek onze eerste Griekse Starbucks, en zijn dus niet zielig.
Van daar gaat de wandeling over de Ermou naar het Syntagmaplein. Hier lopen lieden met rode vlaggen en linten heen en weer. De bedoeling is niet helemaal duidelijk. Wel verzamelen de toeristen zich voor het nationale parlement. Hier staan drie soorten toezichthouders. Allereerst is er de nationale garde. Dan is er de bewaking van de nationale garde. Zij moeten bewaken dat nationale garde wordt afgelikt of meegenomen door souvenirjagende toeristen. En tenslotte is er de politie die de bewaking van de bewaking van de Nationale garde voor haar rekening neemt.
06 Syntagma plein, Wielrenners & De wacht 059.jpgInformatie uit de gids heeft ons geleerd dat we om elf uur naar de aflossing van de Nationale garde kunnen kijken. Dat betekent nog een uur kijken naar het kat-en-muis spel van toeristen en de elkaar controlerende diensten. Dat gaat vervelen en dus vervolgen we de wandeling in de richting van de Nationale Tuin. Inmiddels zijn de vlaggen en linten actief geworden. Volgens goed mediterraan gebruik komen er ook onmiddellijk een groot aantal politieauto’s met alle beschikbare middelen om de zondagsrust te beëindigen. Uiteindelijk bijkt het hele circus te draaien om een recreatieve wielertour door de stad. Met veel enthousiasme komt een eindeloze rij fietsers van alle leeftijden en postuur voorbij.
Op de achtergrond klink een blaasorkest. We besluiten polshoogte te nemen. En jawel, vanuit een kazerne rukt de nationale garde uit onder bewaking van de daarvoor aangewezen diensten. Op dit punt is het goed aan te geven dat de nationale gardisten van Griekenland ook zielig zijn. Ze zijn nog zieliger dan de Zwitserse garde die de paus bewaakt.
Weliswaar gaan de Zwitserse gardisten gekleed in een pak met banen in een kleurstelling waarin een kleurenblinde clown nog niet dood gezien wil worden. De broek van dit kostuum is een drollenvanger. Het geheel vormt direct ook het voornaamste wapen van de garde: potentiële tegenstanders worden spontaan onmachtig van de lachkrampen. Daar staat tegenover dat de Zwitserse gardisten een kekke baret hebben. Hoewel te groot en met veren geeft het hoofddeksel nog iets van een relatie met een serieus geüniformeerde eenheid.
06 Syntagma plein, Wielrenners & De wacht 069.jpgGriekse gardisten dragen om te beginnen een wit rokjes en panty’s. Nu zijn we ruimdenkend. Man in rok moet kunnen. Een Schot in een kilt en voldoende gebrek aan scheergerei is zeer indrukwekkend. Boven het rokje draagt de Griek een idem hemd en een overgooiertje waarvoor men bewondering moet hebben. Generaties Griekse oma’s moeten eindeloos geborduurd hebben om dit de juiste krullen te geven. Vervolgens is er volgens goed militair gebruik een hoofddeksel. Geen baret, geen berenmuts, geen Griekse helm maar een rood dopje. Daaraan zit een lange vlecht haar. Althans dat was het toen de Grieken nog echte kerels waren en de stijlkoningen nog niet hadden toegeslagen. Nu valt het alleen als excuus staartje te omschrijven. Onder dit alles dragen de Gardisten klompen. En dan niet van die stoere zeeklei trotserende stukken hout van nationale Nederlandse trots, maar klompjes met aan de bovenkant een koddige pompoen. Echt schoeisel waar je schuimrubber onder zou willen plakken om zachtjes weg te sluipen. Nu komen de klappen op de vuurpijl, die de Grieken het predicaat “heel zielig” hebben opgeleverd. Allereerst zit er geen schuimrubber onder de klompen maar zijn er spijkers in geslagen. Niets sluipen dus, tapdansen is de enige optie. Daarna heeft het lokale ministerie van silly walks een pas ontwikkeld die een maximum aan ongemak koppelt aan een maximum aan geluidsoverlast. Gelukkig is de bewaking van de Griekse gardisten uitstekend geregeld.
06 Syntagma plein, Wielrenners & De wacht 089 & Knorf.jpgIn hun haast om weg te komen vergeet de garde één exemplaar die eenzaam bij de achterdeur achterblijft. Knorf heeft medelijden met hem en wil wel met hem op de foto…
We wandelen door het nationale park. Mooi aangelegd en druk in gebruik. We worden opgepakt door een aantal zwerfhonden. Mijn moeder is hier tegen. Die vindt dat iedere hond recht heeft op een mens die hem standaard achter een oor krabbelt. Grieken denken daar anders over. Zwerfhonden en katten zijn een vast onderdeel van het straatbeeld. Ze zien er bijna onveranderlijk goed uit, dus who cares. Deze twee exemplaren lopen blijmoedig met ons mee, al hebben ze al snel door dat er niets te halen is. Het is gewoon wel lollig op de vroege zondag.
Aan het eind van het park komen we bij het Zappeion, een aardig semi-modern congrescentrum met veel zuilen en kunst. Aan de andere kant van de straat ligt het eerste “grote” doel van deze reis: de tempel van Zeus.
08 Tempel van Zeus 011 Knorf.jpgWe kopen een toegangskaart voor 6 oudheden en bekijken de ruïne van de grootste tempel uit de oudheid. Dit is zo mooi, dat Knorf uiteraard op de foto moet. Zeker met de Akroplis op de achtergrond is het een niet te missen beeld. Met name Japanners begrijpen Knorf. Er komt een grote blijheid over dit volk als onze roze held zijn opwachting maakt.
We bewonderen de oude meuk, zien een schildpad in het wild en dan zit het eerste bezoek er op. Via een korte stop en een wandeling door Plaka lopen we terug naar het hotel. Het “even liggen” loopt wat uit, maar aan het eind van de middag maken we nog een uitgebreidere wandeling door Plaka en eten we bij “De vijf gebroeders”. We gaan vroeg terug naar het hotel, en dat is maar goed ook: we zijn koud binnen als een enorm onweer losbarst!
Maandag 22 oktober
We staan vroeg op voor de tocht naar de oudheden voor vandaag. Na een korte wandeling staan we aan de voet van de weg naar de Akropolis. Er wordt hier hard gewerkt aan restauratie en reconstructie. De eerste stop is het amfitheater van Dionysos. Een mooie stop voor een Kνωρφ foto. De Japanners zijn nog niet wakker. De bewaakster wel. Ze explodeert als ze het beest ziet. We vragen om uitleg, maar dan wordt ze alleen maar kwader. De nationale heilige grond wordt ontheiligd door ons gedrag!! Het is schandalig!!
Even later waait er een plastic fles langs. Nu ben ik een vals kreng, dus ik stap achter het touwtje. De toezichthouder krijgt haar tweede attaque. Ik leg haar uit dat ik vervuiling van nationale trots niet kan aanzien. Schaakmat!
06 Akropolis 017.jpgMet haar uitbarstingen heeft ze ons humeur toch goed verziekt. Het hebben van een nationale garde in minirokjes reken wij niet goed als geldig excuus en dus krijgt de vrouw van ons de Shoarma D’Honneur toegekend (Nee, niet Gyros D’Honneur, ze passen zich maar aan).
We vervolgen onze tocht naar boven. De andere bewakers zijn duidelijk ingeseind: Er komen een paar idioten aan. Nu zijn er twee zekerheden: Knorf gaat op de foto & we hebben geen haast. Iedereen die met een rugzak loopt en een pas verkeerd zet wordt vanaf nu spontaan door de bewaking in de kuiten gebeten. Klantvriendelijkheid: je moet er voor op de Akropolis zijn! Naarmate we hoger komen horen we de goden protesteren tegen het gedrag van dit volk. Het heet hier vandaag Waaithene. Met name de steigers rond de berg loeien door de wind.
Uiteindelijk waait het zo hard dat de mast van de nationale vlag als een lucifer houtje afbreekt. Ik geloof niet dat ze het verband doorhebben…
Boven is het inmiddels heel druk, en met de wegwaaiende dingen en de gebroken mast bekommert niemand zich om een vrolijke toerist die zich met een roze varken laat fotograferen.
08 Oud Agora I 021.jpgNelleke vindt het Pantheon leuk, maar heeft verder het gevoel dat ik bij de Egyptische piramides had: Tja, dat plaatje kende ik al. Het geheel is toch indrukwekkend en tevreden vechten we ons door de aanzwellende bezoekersstroom naar buiten. Twee stappen richting Agora en je ziet geen kip meer. Ook het aantal zwerf- honden, katten & toeristen is beperkt. We kunnen op ons gemak rondkijken!
Rondkijken is een advies dat je hier in ieder geval kan geven. Vanaf de Akropolis heb je een prachtig uitzicht over de witte stad en de Middellandse Zee. Onmiddellijk naast de heuvel ligt een tweede puist, de Areopagus of heuvel van Mars. Het is niet meer dan een kale rots. Er zijn echter twee attracties: je kan er tegenop klauteren en van hier heb je een prachtig uitzicht naar boven naar de Akropolis en naar beneden naar Agora. Agora is het gebied met oudere Griekse en Romeinse ruïnes. De oude of Atheense Agora ligt tegen de Akropolis aan en vormt net als de Palatijn en het Forum Romanum één min of meer ononderbroken gebied. De andere sites liggen ingesloten in het nu bewoonde gebied.
De oude Agora heeft een vijftal hoofdelementen. Bij binnenkomst van het gebied staat het kerkje van de heilige apostelen. De kerk is sinds tijden verlaten. Maar het geheel is stevig gebouwd. Bij een eerste blik zou je denken: 4 eeuwen, maximaal. Niets is minder waar, het gebouwtje staat er al 1000 jaar. Bij recente restauratie is ontdekt dat op enig moment de clerus een vrolijk fris witkwastje door de kerk heeft gehaald. Bij verwijdering van deze laag zijn de oorspronkelijke fresco’s weer teruggevonden.
10 Oud Agora II 035.jpgAls tweede opvallende element is er het centrale deel met de zuilenresten van de Stoa’s, gebouwen die een overdekte markt vormden in de oudheid. Het grondpatroon is duidelijk herkenbaar en je kan er overal goed tussendoor lopen. Meestal mag dat. Sommige plekken zijn afgezet met touwtjes en weer anderen met de familieleden van onze trotse bezitster van de Shoarma D’Honneur. Op onverwachte momenten beginnen die op fluitjes te blazen, te blèren of in kuiten te bijten. Van ons lijkt het beste al afgekloven, want ze laten ons met rust.
Van de oorspronkelijke gebouwen is er één herbouwd, en zo komen we bij het derde must-see. In het gebouw is nu een aardewerk museum gevestigd. Het is een prachtige verzameling van aardewerken vondsten uit het gebied.
Zo’n omgeving zonder een aantal tempels is ondenkbaar. Gemiddeld genomen komen ze niet verder dan “Op dit veldje stond de tempel van …”. Dat is eigenlijk alleen leuk voor historici. Bij het veldje van de tempel van Ares roepen we Joxer de Mighty aan, maar niets Warrior Princess, of God of War. De enige tempel die de moeite waard is die van Hephaistos, maar die staat dan ook nog min of meer onbeschadigd op de heuvel. Van wat wij hebben gezien in de stad is het de meest complete tempel.
Het vijfde en laatste deel van het terrein bestaat uit de resten van een Romeinse wijk. Met woningen van marmerhouwers, een gevangenis, badhuis, woningen en de weg naar Pireus. We kunnen van hier goed uitkijken op de Akropolis. Daar is het nu PodJakker druk, met een Nipon-index (= Aantal Aziatische bezoekers/Totaal aantal Bezoekers) die ongekende hoogten haalt. Wij bevinden ons in het toeristische dieptepunt. We zijn helemaal alleen! We kunnen het iedereen echter van harte aanbevelen.
Via de vlooienmarkt lopen we terug naar het hotel waarbij we en passant een pitabroodje Giros voor weinig scoren. Als je hier loopt kan je niet anders constateren dan dat het de afgelopen twee-en-een-half duizend jaar niet is veranderd. Nog steeds dezelfde bouw en winkeltjes. Het is alleen een paar honderd meter opgeschoven.
Na een korte stop in het hotel en bij Starbucks bekijken we ook de twee sites in de stad. De toren der winden en de oude moskee zijn de moeite van het vermelden waard. De toren der winden is achthoekig, in goede staat met prachtig beeldhouwwerk. Iedere hoek stelt een andere windrichting voor. Zeker in het huidige Waaithene kijken de beelden trots om zich heen. De moskee is ook in behoorlijke staat. Moskeeën zijn namelijk van moslims. Moslims zijn Turken en daar hebben Grieken het nog minder op dan op andere mensen in het algemeen, en toeristen in het bijzonder. Bij het verwijderen van de Turken is geprobeerd het gebouw een andere bestemming te geven. Opslagplaats van meel bleek perfect te werken. En zo staan de delen die niet onmiddellijk zijn gesloopt en nu nog keurig bij.
14 Plaka bij avond 003.jpgVerder zien we een bewaker gerichte pogingen doen om een toerist te wurgen die op een steen gaat zitten voor een foto. We moeten ze nageven, op de Akropolis staat een bord dat je: niet mag zingen, niets mag aanraken, niet opvallend mag zijn etc. De kuitenbijter die zich vervolgens zwaaiend met een rozenkrans een toerist aanvalt heeft “God on his side” en mag zich uitleven. De groep Scandinaviërs vertrekt net zo snel als ze zijn gekomen…..
Dit brengt me op een volgende overpeinzing: veel rondleidingen komen niet verder dan met de groep voor een hek staan en uitleg geven. Da’s praktisch: digitale camera tussen de spijlen door, een groepsfoto onder het richtingbord en het bewijs is verzameld. Eerst dacht ik dat dit vooral was om kosten te drukken. Maar bijkomend voordeel is natuurlijk ook dat je geen klanten kwijt raakt aan de kuitenbijters. Want, en dat had ik nog niet vermeld: Nelleke vindt op de archeologische sites verschillende offerblokken.
Wij maken ons rondje op ons gemak al en offeren alleen nog een keer bij de vijf gebroeders.


Dinsdag 23 oktober 2007
3 Het is al weer Nathene. Niet zo PodJakker nat als de 1e dag, maar stevig vochtig. Grieken lijken meer 3onder de regen te lijden dan wij. Tientallen parapluverkopers vullen het straatbeeld en iedereen heeft haast. Wij nemen voor € 3 pp een dagkaart op de metro en gaan naar het Nationale Archeologische Museum. Je mag er fotograferen, zolang er geen mensen op staan. In tegenstelling tot de Akropolis hebben de bewakers geen agressie training gehad. Het niet fotograferen van mensen wordt uitgelegd als: zolang maar niemand protesteert. Verder gelden de twee basisregels: Niet flitsen en nergens op leunen. In het begin is het waanzinnig druk, met veel schoolklassen. Naarmate we langer rond lopen wordt het rustiger. De collectie is nog geen kwart van die van het nationaal museum in Caïro. En dat komt overzicht ten goede. We lopen direct aan tegen Kouros & Kore beelden op. Da’s dus uitbetalen met die cursus kunstgeschiedenis. Persoonlijk vind ik de cycladische beeldjes het leukst. Voor de cursus nooit van gehoord, daarna nooit in het echt gezien.
Verder zijn alle vazen en beelden culturen uit de Griekse en Romeinse tijd in overvloed aanwezig. Dit is een reisverslag en geen herhalingscursus kunstgeschiedenis, dus rest me slechts te vermelden dat het begin van de middag is voor we het pand verlaten.
3 
We zetten de tocht voort met de metro richting Kerameikos. Als goed Nederlander hebben we daar een reden voor: het is het laatste kaartje van onze Oud Athene strippenkaart. We zijn niet uniek. De archeologische site is vrijwel leeg, de Nipon index is nul en de voertaal overwegend Nederlands. De rest van de wereld heeft echter ongelijk. Hier was vroeger (1500 BC) een grote begraafplaats, voordat men bedacht dat een beetje een stadsmuur nooit weg zou zijn. Aan het begin van de stadsmuur moet je laten zien dat je niet de domste bent, dus er kwam direct een gymnasium. Tot slot zit hier de grot van Plato. Het kerkhof heeft voldoende vondsten opgeleverd om een museum te starten. Wat ons hier opvalt, is dat er speciale stenen zijn gebruikt om de grafmonumenten op de plaatsen. Met een mooie gleuf er in om het precies te laten passen. Helaas moeten we hier de offerbloktheorie van Nelleke naar de prullenbak van de historische theorieën verwijzen. Persoonlijk sluit is echter niet uit dat enkele suppoosten er hier en daar stiekem eentje bijvijlen om het kuitenbuiten van de toeristen een meer permanent karakter te geven.
3Wie geen tijd, geld en/of zin heeft in een Nationaal museum en toch een Archeologische strippenkaart heeft gekocht: Hier is je kans het een beetje goed te maken. Realiseer je wel dat het gaat om de zwerfvazen, de vazen die als scharrelvaas op het kerkhof zijn achter gebleven in plaats van in het Nationaal Museum.
3 Bovendien groeien er mooie planten en zijn er, naast de gebruikelijke zwerfhonden en katten veel wilde schildpadden. Kijk, onder water mag ik wat moeite hebben om ze terug te vinden, maar hier lukt het prima.
Via Ermou lopen we terug richting Starbucks. Talen lopen niet zo ver uiteen. Zo spreek je Ermou als Ermoe, als in “PodJakker wa‘n ‘ermoe is’t hier!”. En dat is het dan ook. Vervallen huizen met houten bakken om te volkomen dat “plaisterwark en steen’n op de kop val’n zodat d’r nog meer ‘ermoe van komp”.
We zijn een weinig moe van de dag en eten in het restaurant naast de deur. We gaan voor iets wat we niet herkennen. Hoewel het menu duidelijk “yoghurt saus” vermeldt, bestelt Nelleke hetzelfde als ik. Het blijkt pitabrood in een yoghurtsaus met tomaten en gehakt te zijn. Lekker als je er van houdt, maar Nelleke trekt als het om yoghurt gaat een duidelijke grens bij Yogonaise. Anders moet het puur, eventueel gemixt met Griekse- of Bulgaarse-.
Nu hadden we min of meer hetzelfde gerecht in Turkije gehad. Maar ik vond het ook daar lekker, dus dacht er niet verder over na. Gelet op de regelrechte stammenstrijd tussen de Turken en de Grieken zou je zeggen dat ze alles van elkaar afzweren. Geldt dus niet voor gebraden vlees in yoghurt saus…
Woensdag 24 oktober 2007.
Om 6.45 gaat de telefoon voor een wake-up call. Ik ben al een soort van wakker. Dus kwiek, voor zover TSH gebrek en vier dagen hollen door de stad een kwiek toelaten, stuiter ik uit  bed. Terwijl ik mij werp op scheerapparaat en andere elementen om mijn uiterlijk in een soort van acceptabel te vouwen klinkt er een stem van onder de dekens vandaan. “Je hebt de wekker te vroeg gezet”. Nu kan je een 3discussie beginnen met een stapel dekens over wake-up calls, maar de vraag of je weer gaat slapen ligt meer voor de hand.
Ik maak een verkeerde keuze door te besluiten dat ik me dit extra uur prima kan vermaken. Foto’s bekijken, aan verslag schrijven, de tijd vliegt om. Mis! De juiste keuze was geweest: nadenken over het IQ van een stapel dekens geweest. Enige tijd later gaat de “ik heb hem voor de zekerheid toch ook maar gezet” wekker van Nelleke. Tegen de tijd dat we er achter komen dat die wekker & de loepzuivere waarneming van de stapel dekens om GMT + 1 uur staan in plaats van GMT + 2 hebben we nog drie minuten om bij de bus te komen L. Gelukkig is Nelleke bijna afgedroogd na het douchen….
De telefoon gaat. Of we nog bij de bus komen. Ik leg uit dat het enige wat me weerhoud dit gesprek is en dat we binnen vijf minuten fris en fruitig klaar zullen zijn voor de dagtocht.
In een vliegende sprint racen we langs de plakken cake van het ontbijtbuffet en naar de bus, die net weg rijdt. PodJakker wat zijn we gestrest en buiten adem. Gelukkig staan er nog tig bussen. Een er van is die van ons J. Tijd voor de dagexcursie. We hebben op een moment van grotere scherpte bedacht ook wat van de omgeving te bekijken. En zo trekken we Hellas binnen. Want laten we wel wezen, met Suomi, Magyar en Nederland is Hellas een van de Europese landen die door de rest van de wereld consequent verkeerd worden aangeduid. Nu is dat in het geval van de Hellenen deels verwijtbaar. Na 2500 jaar nog steeds dat lullige alfabet is vra3gen om onbegrip. Neemt niet weg dat we Athene en haar 4 miljoen inwoners achter ons laten en richting Korinthe rijden. Daar staat onze eerste kop koffie. Nadat de cafeïne toeslaat valt de hoge Nippon factor op. Het is hier bezienswaardig! Ook in Hellas heeft een Nipponees altijd een duidelijk doel. Het zijn tenslotte model toeristen. Het blijkt dat de kop koffie op de rand van het kanaal van Korinthe staat. Dus ook wij maken een aantal foto’s van dit wondere werk van de grootste mol uit de moderne menselijke geschiedenis, Ferdinand de Lesseps.
Geheel wakker en alert zetten we de tocht voort naar Mycene waar we vier stops hebben: de ruïne van de oude stad, het graf van Arteus, lunch en de Tell-Sell stop bij een pottenbakkerij.
De oude vesting is prachtig. De hoofdingang, de leeuwenpoort, kennen we van de cursus kunstgeschiedenis. De rest is ook indrukwekkend. Onze gids, Cassandra vindt dat ook, en in twee talen houdt ze nooit meer op. Volgens mij hebben we betaald om hier zaken te bekijken en niet om naar een gids te luisteren. Helaas moeten we dus afscheid van haar nemen. In de resterende tijd kunnen we alleen in hoog tempo rondkijken, maar het is nu eenmaal niet 3anders. Naast de ruïne met zijn graven, zalen, woningen etc. is er natuur. Wilde cyclamen, hagedissen, vogels en een omgeving met sinasappel en olijfbomen.
Volgens de gids heeft het lokale museum alleen zwerfvazen, dus dat sneuvelt onder de tijdsdruk.


Het graf van Atreus ligt ook binnen een groter ruïnecomplex, maar met een foto opt. van 10 minuten schiet die er bij in.
Dat geldt gelukkig niet voor de lunch: moussaka, kip met friet & salade, verse druiven, het houdt niet op. We nemen cappuccino en een frappa voor toe. Mr. Bucks heeft dit product, een ijskoffie, doorontwikkeld tot de Frappuccino. Deze Griekse variant is echter beter.

 


Tell-Sell biedt ons een herhalingsexcursie van het nationaal museum. Aan de ene kant is de hele c3ollectie in meerdere maten te koop, zodat het aan de persoonlijke wensen kan worden aangepast, anderzijds is het minder uitgelicht en iets compacter opgesteld. We zijn blij dat we toch het oorspronkelijke werk hebben bekeken. De pottenbak demonstratie laat helemaal niets te wensen over, op dat punt moeten we deze stop een dikke plus geven!
Hierna vervolgt de toch over de Peloponnesos zich. Mooie uitzichten, veel ruïnes en hier en daar resten van de branden van 2 maanden terug. Dit is niet het deel dat het meest heeft geleden, maar lokaal zijn de sporen goed te zien.

We bekijken Nafplio op zijn Amerikaans: “You’ve got 10 minutes to take pictures”. Daarna is het tijd voor Epidaurus. Hier is de ruïne van het hospitaal van Asclepius en het amfitheater. En nog veel meer, maar met een stop van 45 minuten moet je kiezen. We doen het beroemde amfitheater op ons gemak.

 

3

 

 

Verschillende groepen zingen op de middenstip en er moet worden gezegd: het klinkt overal perfect. Zo ook de fluit van de smaakpolitie. Ook dit theater is uitgerust met een kuitenbijter die bepaalt wat cultuur is en wat het hellenistische erfgoed beledigt. Pubers die een Italiaans lied zingen: cultuur, Oost-Europeanen die iets uit een klucht zingen: hard op een fluitje blazen en kuitenbijten.
Naast het amfitheater zijn meer resten te bewonderen dan in Mycene, maar helaas hebben we alllen nog tijd om te kijken naar het ziekenhuis van de oude Asclepius. Dan is het met de bus langs de kust terug naar de stad. Het is een slingerende route langs de Middellandse Zee. We snacken nog wat bij Starbucks en noemen het verder een dag….

 

 

 3Donderdag 25 oktober 2007.
3De opgaande lijn van het weer heeft zich vandaag sterk doorgezet. We gaan naar het museum van de Cycladische kunst en mogelijk nog één van de musea daar. Van de vier etages zijn er wegens verbouwing 2 gesloten. Op de derde is het licht uitgedaan om een schoolklas een Powerpoint te kunnen geven. Het is toch Zeusgeklaagd dat ze naar een museum gaan om plaatjes te kijken! Daar hebben ze the real stuff!
De overgebleven afdeling heeft echter de Cylcaden waar we voor komen en er is een speciale tentoonstelling van El Greco, Tristan & his workshop. Dat laatste zijn copycats in dienst van de meester.
Als we weer buiten staan zijn we museummoe. Nu ligt deze buurt aan de voet van de Lykavittos Heuvel. Hoewel iedereen denkt dat de Akropolis het hoogste punt van de stad is, is niets minder waar. Met zijn 250 meter is Lykavittos het hoogste punt. We beginnen niet vanaf zee niveau, maar je hebt toch een taxi en een kabeltreintje nodig om boven te komen. Althans, volgens gidsen en de gids. Wij gaan er van uit dat we zo’n anderhalve domtoren kunnen hebben en gaan te voet. Nu gaat er bijna niemand deze heuvel op, terwijl hij door de hoogte toch op zou moeten vallen. Van deze bijna niemand gaat een overgrote meerderheid niet te voet. Vrij eenzaam gaan we dus naar boven. De natuur is mooi: vogels, vlinders, een slangetje en veel cactussen en vetplanten. Vanaf de top kan je heel Athene zien, wat gelet op het predicaat hoogste punt geen grote verbazing wekt. We zien het medior olympische stadion (die uit 1896) en alle andere dingen die we al gezien hebben. En de heuvel die we nog niet hebben gehad….
3We wandelen van de heuvel af, Na een Starbucks, pitabroodje en het laten drogen van het zweet van de eerste heuvel gaan we op pad. Knorf gaat mee, want we zijn vastbesloten de ideale Athene foto met roze varken te maken. De eerste foto, waar hij zijn vinger opsteekt bij het theater van Dionysos is leuk, maar vooral als je aan de kuitenbijters denkt. We lopen verder langs de Akropolis. Waar de weg naar rechts gaat, naar de ingang van de Akropolis, blijk je ook naar links te kunnen. Er staat een hek met een hokje en een kuitenbijter. Deze hoort tot de zeer ongevaarlijke soort. We moeten bijna aan hem schudden om zijn aandacht te trekken. Dan blijkt de informatie overzichtelijk. Ja het is een archeologische site (maar dat geldt voor het hele land), ja je mag hem bezoeken en nee, je hoeft er niet voor te betalen.
Met een aantal Grieken en een enkele absoluut verdwaalde toerist lopen we de  Filopappou op. Er is van alles te zien, waaronder de gevangenis van Socrates, de heuvel met het monument voor de Griekse verdedigingswerken en het graf van Timon, de Johan Cruijff van het oude Griekenland. (Verder gaat deze vergelijking wat mank. We zien in Plaka een T-shirt met Football is life, the rest is mere details. Toch voetbalden de oude Grieken niet. 3Een vergelijking met Fanny Blankers-Koen ligt meer voor de hand, maar blote vrouwen op de Olympus is nog erger dan een roze varkentje, dus ook dat zat er niet in). Ik dwaal af. Wij ook trouwens. Deze heuvel is de plek waar de Democratie in het algemeen en de Griekse in het bijzonder is begonnen. Op de Pnyx, een plek op deze heuvel, kwam men 40 keer per jaar bijeen om te beslissen over stad en staat. Tenminste, als met rijk, mannelijk en in het algemeen bevoorrecht was. Meer dan 6000 democraten hadden ze niet.
Na veel zoeken, waarbij ik als goed duikinstructeur zelfs de halve circelmethode overweeg (en daar weer vanaf zie omdat ook hier de overmaat aan sinaasappel en olijfbomen groot is), vinden we de plek. Het is opmerkelijk dat het juist een Amerikaane schoolklas is die hier opduikt om tekst en uitleg te krijgen. Daarna gaan ze op de groepsfoto. Beide begeleiders krijgen pakweg 20 toestellen en kunnen zich uitleven. Bij een analoog toestel roept de lerares: “Ah, this one’s retro!” Die houden we er in: vanaf nu onderscheiden we digitale en retro toestellen. Kνωρφ hoeft hier niet, hoewel we overwegen om te laten stemmen over de vrijheid van stuffed animals om gefotografeerd te worden. Hoger op de berg is dan net de definitieve Kνωρφ does Aθηνα foto gemaakt.
3Via de vijf gebroeders gaan we terug naar het hotel. Nelleke legt me omstandig uit dat Tzatziki een uitstekend yoghurt product is, waarbij ze vergeefs probeert mij er van te overtuigen dat het crimineel is om brood met yoghurt als ovenschotel te bereiden.

 

 

 

 

 

Vrijdag 26 oktober 2007.
3Ondersteund door wekker en wake-up call komen we vroeg het bed uit. Het is bijzonder redelijk weer. We eten op ons gemak en bewegen richting Syntagmaplein. Na enkele minuten komt de bus van Go-Tours. Een man spurt er uit. We maken een babbel met de chauffeur die ons ook naar Mycene en Epidauros heeft gebracht.
Na een tijdje komt de kanonskogel terug met een rood bezweet hoofd. We stonden “er” niet. Deze mededeling maakt op ons geen indruk. We waren er, en als hij de regel “eerst kijken, dan handelen” had toegepast was het nu beter met zijn bloeddruk gegaan. Een half uurtje later zijn we opnieuw verdeeld over een aantal bussen en begint onze tocht naar Korinthe.
Het Kanaal Van blijkt niet dichtgegooid, de souvenirshops zijn er nog steeds open. Daarna gaan we naar de haven van Cehries. De verwachtingen raken hooggespannen. Hier is de Joodse Turk Saul aan land gekomen. Wegens een te hoog Jehovagehalte heeft de plaatselijke bevolking hem er wee3r uitgekwakt, waarna hij een aantal pissige brieven aan de Korintiërs heeft gestuurd. Daar deze weer in de Bijbel zijn opgenomen, meent de reisorganisatie dat een stop meer dan verantwoord is. Religieus of niet, wij zijn ook voor. De chauffeur en de gids hebben een andere mening. Ze zijn niet joods, zeker niet Turks en absoluut niet Rooms Katholiek. Bij een benzine station langs de kustweg wordt een U-turn van grote schoonheid gemaakt en spoedt de bus zich de binnenlanden in. De gids is inmiddels overgegaan op informatie over Griekenland. Ze zijn 96% Grieks-Orthodox en leven van sinaasappels, pistachenoten en olijven…

 


Even later komen we bij het oude Korinthe. Hier maken we een serieuze stop. Er is een aardig museum en de ruïnes zijn indrukwekkend. Alleen door hard doorlopen slagen we er in om binnen de gegeven tijd de plaats te bezoeken.
3Dan is het tijd voor de Tell-Sell. Er is in de 90-er jaren een aantal originele Griekse vazen gejat en naar Amerika verkocht. Door de exacte kopieën die in deze kleierij zijn vervaardigd en goed speurwerk zijn ze in Miami  teruggevonden. En nu moeten wij ook een kopie kopen.
3De winkel staat voller dan die eerder in de week. Bovendien arriveren we gelijk met een bus deelnemers aan een Amerikaanse bijbelreis. Samen worden we naar binnen gepropt. De demonstratie bestaat uit PodJakker onze gids die een vaas op een draaischijf zet en er met een penceel naar wijst. Als je een vaste hand hebt krijg je een cirkel legt ze uit. En ontken dan nog maar eens dat de Grieken geen grote denkers hebben voortgebracht.
Ik word licht fobisch van het gebeuren en vlucht met een aantal Amerikanen naar buiten. Het wordt me duidelijk dat een waar Christen dit niets vind, al ontgaat me de point. Nu had ik dat ook al met de Mohammed cartoons, maar OK, we zijn tegen.
Nelleke raakt pas later op de dag tegen als ze ontdekt dat de prijzen in Plaka voor het zelfde werk, met het zelfde keurmerk zo’n 35% lager liggen.
3De bus brengt ons hierna via het prachtige landschap terug naar Athene, waar we de middag doorbrengen met het fotograferen van neoklassieke gebouwen en shoppen. Zondag is het nationale feestdag. Nu is al te zien dat het aantal vlaggen per vierkante meter snel toeneemt. Persoonlijk vind ik al het blauw-wit er leuk uit zien.
Als de kokmeeuw blijken ook de leden van de Nationale Garde een zomer en een winterkleed te hebben. Ze zijn sinds onze komst overgegaan op een donker blauwe jas op het witte tenue. Maar de panty’s blijven, om aan te geven dat ze niet bang zijn voor kuitenbijters!
3Shoppen is een aardig tijdverdrijf, maar niet iets om een verslag over te schrijven. Wel bedenken we dat de volgende ochtend het moment is om nog even naar het instrumentenmuseum te gaan. Probleem is dan wel dat je het even moet vinden. Een ober spreekt ons aan. Net als ik heb het “nu even niet!” wil geven blijkt hij Nederlands te spreken. En dan niet “20 €, still my Friend, Nederland goééédenavond”,  maar een Griek die in Beek, Limburg is opgegroeid. Via oom-met-een-moeilijke-Griekse-naam wordt het gebouw getraceerd. De laatste excursie is gepland!
We lopen langs het hotel om foto’s en shoppingresultaten achter te laten. We besluiten de remigrant opnieuw te bezoeken. Hij lijkt er wat verlegen mee,  maar we krijgen een uitstekende maaltijd voorgezet, waarbij we tussen de bedrijven door praten over muziek en Griekse musici die ik gehoord moet hebben. Inkvis met feta en spinazie. Niet over nadenken: gewoon doen!
Na de maaltijd krijgen we een hand van de ober en eindigen we met het uitzoeken van de foto’s van de dag.
Vrijdag 26 oktober 2007
3Yep, het zit er op. Nog één keer baggerkoffie en heerlijke Griekse yoghurt voor het ontbijt en we kunnen gaan. Soms loop je dingen voorbij. Rechts van ons hotel zitten een aantal winkeltjes. Er gebeurt nooit iets, dus we hebben ze nauwelijks serieus bekeken. Het blijkt dat we in de Kazuifelstraat lopen. Winkel aan winkel verkoopt men losse onderdelen en volledige uitrustingen voor het Grieks Orthodox geloof. Kandelaars, heilige ikonen, wierookvaten, biechtstoelen, mijters, zondagse en doordeweekse pakken voor de patriarchen (of de Rapsakees, zoals Nelleke ze noemt); het is een glimmende boel!
We lopen er bewonderend langs en naderen het museum. We zijn te vroeg, maar we weten dat er nog een oud en niet door ons gefotografeerd kerkje moet staan. Een restauranthouder wil ons de weg wijzen: “Hier de trap op, en dan rechtsaf”. Hij ziet er uit alsof hij dit al 60 jaar vol houdt. ‘We willen niet naar de Akropolis, we zoeken een oude kerk”, antwoorden we. Dit verandert de situatie. Hij staat er op mee te wandelen en de weg te wijzen. Ook krijgen we zijn kaartje voor het geval dat…. Een half uur en drie kerkjes later zitten we bij hem aan de koffie. Voor weinig en van uistekende kwaliteit!
Het muziekmuseum blijkt een must see (& hear) voor iedereen die van volksmuziek houdt. Zelf vinden de Griek3en het te obscuur om toegangsgeld voor te vragen.
Het museum (annex muziekschool en cd-winkel) is niet heel groot, dus inclusief het fotograferen van de schildpad die er rondloopt staan we na een uurtje weer buiten. We doen nog een rondje rommelmarkt. In de plaatselijke CD handel kopen we met moeite Individualy & Collectively van Steeleye Span. De eigenaar houdt van alles in zijn winkel. Na een aantal minuten hebben we hem er van overtuigd dat we voldoen kennis hebben van het aan te schaffen product en dat de CD bij ons een goed huis zal krijgen. Daarna mogen we afrekenen en als vrienden de zaak verlaten. De laatste stop is Starbucks. Hier krijg ik een lesje cultuur. Volgens een Griekse praat ik te zacht; ze kunnen me niet verstaan. Het is een vriendelijk bedoeld advies. We hebben er nu niets meer aan, want we zijn klaar voor de metro naar het vliegveld. Maar volgende keer brul ik ze uit 3hun klompen met pompoenen!